Als je kind alleen naar Rome gaat...

Ze zijn er helemaal klaar voor, groep 5 van gymnasium.

Klaar om alleen naar Rome te gaan voor 6 lange dagen.

17 zijn ze, en ze hebben er zin in.

Super voor ze, en een kans die ze zeker moeten nemen,

 maar met het bericht (4 dagen voor hun vertrek) van die 2 vermisten meiden in Parijs, gaat er een flinke kriebel door mijn maag.

Ze vertrekken met super veel zin,

een groep van 29 man en vooral dikke vrienden.

Op school hebben ze veel geleerd over Rome,

en nu mogen ze het zelf ervaren.

En een ervaring was het, ze hebben Rome bezichtigd,

zijn in Vaticaanstad geweest en hebben de  St. Pieter bezocht.

Ze zijn in het amfitheater geweest (colosseum)

Hebben bijna alle kerken en musea gehad, en vertokken toen naar Pompeii.

Deze stad is 79 jaar na Cristus bedolven onder een laag van 6 meter lava en puimsteen.

Inmiddels is 4-5 de deel weer opgegraven en restaureerd.

Zelfs de mensen die het niet overleefde zijn, zoals ze ze gevonden hebben versteend (gegipst)en bewaard gebleven. (maakte een flinke indruk, zie foto)

Natuurlijk was er ook tijd voor een lolletje en zwempartijtjes,

maar ze hebben ook super veel geleerd en ervaren.

Inmiddels zijn ze weer veilig thuis, en vol met verhalen.

Ik vroeg hem om veel foto's te maken, en dat heeft hij gedaan.

ik heb nu de taak om van de ongeveer 700 foto's een mooi album te maken.

Dat ga ik natuurlijk doen, want niets mooiers dan deze herinnering mooi te hebben vastliggen, om later aan zijn kinderen te kunnen laten zien.

(De middelste is onze zoon)